Ik bekijk de website van de Social Good Summit in NYC. Dankzij Mashable|UN|B&MGates Foundation kunnen we tussen 22-24 september meedenken over nieuwe media en innovatie bij complexe problemen (er is ook een meetup in Amsterdam, klik hier). Dit online samen kijken/werken/doen deden mij opstijgen in het afgelopen decennium. Nu lijkt het erop dat ik mij weer extra hard in mijn buurt nestel. En toch: daadwerkelijk iets voor mijn omgeving DOEN is natuurlijk de volgende stap. Een aantal doen dit wel, check in dit kader Brickstarter (Finse website met burgerinitiatieven), We Share Chicken (kippenhouden in de stad), Hotel Urbanauts in Wenen (gericht op lokale economie) of Peerby (leen iets in je buurt).

Op 6 september jl. tijdens het Verkiezingsdialoog De Toekomst van Onze Steden in Pakhuis de Zwijger vertelt Marleen Stikker (Waag Society) dat de kracht in de lokale initiatieven van de burgers zit. Een kracht die we nog te weinig benutten, omdat we teveel uitgaan van bestaande instituten en niet van deze nieuwe communities die de stad versterken. Stikker haalt ook aan dat urban-farming is ontstaan vanwege het duurzame aspect, maar nu steeds meer plaatsvindt omdat mensen het economische systeem niet meer vertrouwen. Door zelf groenten te verbouwen, hou je je leven in eigen hand, is de aanname.

Ik ben nieuwsgierig naar de sociale systemen, burgerinitiatieven en samenwerkingsverbanden die de komende jaren gaan ontstaan. En hoe bedrijven, merken en organisaties hierop inspelen. Er liggen kansen om burgers die ‘zelfredzaam’ willen zijn te faciliteren, te inspireren en te ondersteunen. Wellicht mooi om zo’n meningbord als Before I Die van kustenares Candy Chang op te hangen. Het mooie van deze tijd vind ik dat het niet bij “meningen peilen in de buurt” blijft steken, maar dat mensen zelf gericht iets ondernemen. Wat dit alles veroorzaakt, gaan we terugzien in het straatbeeld van de stad. De service en de voorgevel van Sterk In Eten maakt mij in ieder geval al blij.

The post Lokaal en de rest van de wereld appeared first on Ellen Bokkinga.

The New Verbalizers heeft meegewerkt aan de tentoonstellings- en boekteksten voor Blue Jeans 350 jaar spijkergoed in het Centraal Museum in Utrecht. De tentoonstelling is samengesteld door freelance fashion curator Ninke Bloemberg. Ik werd, hoe toepasselijk, voor deze klus gevraagd in de mooiste denim store van Nederland Tenue de Nîmes waar ik oktober jl. de opening vierde van de tweede winkel op de Haarlemmerstraat. Die avond sprak ik met Joachim Baan, mede-eigenaar van TdN en ontwerper van de Blue Jeans tentoonstelling.

Al eerder kwam ik via Joachim met denim in aanraking. Voor een Journal de Nîmes-artikel reisden we vorig jaar naar Denim Village in Turkije, dé plek in Europa waar jeansmerken hun broeken een ‘vintage touch’ geven. In de fabrieken van Denim Village zagen wij denim ‘artists’ snijden, naaien, schrapen, schrobben, laseren en wassen, terwijl in een andere ruimte ontwerpers van merken zich over oude Levi’s broeken bogen om zich te laten inspireren door vintage details voor hun spijkerbroekontwerp. Levi’s is het bronmateriaal van vrijwel elke jeans en denim a never ending story – met Levi’s als bibliotheek.

De tentoonstelling in het Centraal Museum begint met een sterk, visueel statement in de vorm van tientallen meterslang gesponnen katoenen draden die refereren aan de blauwe denim stof van stevig katoenen keperweefsel. In de tentoonstelling zie je verder bijzondere jeans-items als historische boekwerken/logboeken met (ontwerp)details, schilderijen, kunstwerken, vijf collages met quotes en treasures van denim heads, een ‘werkplaats’ van Atelier Tossijn en mooie jeans-ontwerpen van o.a. Maison Martin Margiela en Vivienne Westwood. De speciaal voor deze tentoonstelling samengestelde Denim Dictionary reist met je mee, van A tot Z, zodat je daarna weet waar de naam “denim” bijvoorbeeld vandaan komt.

Wil je Blue Jeans bezoeken? Het museum is geopend van dinsdag tot en met zondag, van 11.00 tot 17.00 uur. Meer info via centraalmuseum.nl

The post Denim, a never ending story appeared first on Ellen Bokkinga.

Onlangs organiseerde ik via mijn initiatief The New Verbalizers een workshop “Wat wil je later worden” bij ‘t Koggeschip. Kids tussen de 4 – 8 jaar maakten een tekening en ik interviewde hen. Een jongentje van 4 jaar zei bijvoorbeeld: “Ik wil later krokodil worden want dan krijg ik scherpe tanden en kan ik harde broodjes eten”. Een iets ouder meisje (5) zei: “Ik wil politieman worden omdat dieven stelen van andere mensen. Want sommige dingen zijn belangrijk en dan wordt het gestolen en dan is het er niet meer”. De quotes plakte ik bij hun tekening.

Kinderen die nog te jong zijn om volzinnen te schrijven, kunnen zich verbaal vaak al goed uitdrukken. En als je doorvraagt, komen er wijze opmerkingen naar boven die via een hulpmiddel (in dit geval mijn computer & ik) op papier komen. Taal is wat dat betreft een mooi vervoersmiddel om je mening en binnenwereld te uiten, en heeft een relatie met het visuele: je ziet iets vóór je en je vertelt erover. Of zoals bioloog Mark Pagel het zegt in zijn TED talk How Language Transformed Humanity:

“Language allows you to implant a thought from your mind directly into someone else’s mind, and they can attempt to do the same to you, without either of you having to perform surgery.”

Lamb refereert ook aan woorden als expressiemiddel in het nummer Another Language

[Lamb]
Where are the words
To speak this thing in me
To tell the ones
Who wanna hear
[...]
I’m gonna find a way to say it
[...]
Writer of songs
I am and so it seems
Words are the brush
With which I paint

Taal is zo vanzelfsprekend dat ik er pas bij stilsta als woorden tekort schieten. Hoe omschrijf ik de nieuwe plaat van Poliça of de smaak van een avocado? Hoe omschrijf ik een nieuw idee die ik vóór mij zie, maar nauwelijks kan uitleggen? Iets verhelderen is essentieel in een tijd waarin we alles willen verbeteren: het onderwijs, watervoorziening, voedselvoorziening, stedenbouw… ALLES. In het Engels kun je dan zo mooi voor elk woord een “re” zetten: re-imagination, re-story, re-think en re-define.

Met deze eerste blogpost open ik mijn persoonlijke zoektocht naar de bedrijven, instellingen, ideeënmakers en kunstenaars die over nieuwe oplossingen nadenken, over eigen landgrenzen en disciplines heen. Eventuele taalbarrières in de toekomst zullen worden beslecht via initiatieven als Transfluent, Google Translate en de Google Translation Conversation app; emotionele en culturele (mis)interpretaties daargelaten. (Check in dit kader ook de fraaie opsomming bij The Next Web). Centraal staat dat we elkaar nóg beter moeten begrijpen de komende jaren. Kunnen we misschien toch die Toren van Babel afbouwen.

The post Taal als vervoersmiddel van nieuwe ideeën appeared first on Ellen Bokkinga.